อากาศหวัดยังคงทรงๆ เหอๆ วันนี้ไปทำงานลืมหยิบยาไปด้วย
ทำให้ไม่ได้หม่ำยาไป 2 มื้อ แย่มั้ยละ กลับมาจ็บคอได้อีก
แถมวันนี้ตากฝนนิดหน่อย ภารกิจมากมายจิงๆ งานเยอะมากๆ
สงสัยว่าทริปหัวหิน จะมีอันต้องเลื่อนไปก่อนแน่ๆ ไม่งั้นอาจไม่หนุกได้
จิงๆแล้วอยากสู้ตาย แต่ก้อนะงานก้อทำ พักผ่อนก้อน้อย
ขืนดันทุรังไปทั้งๆยังไม่หายมีป่วยหนักแน่ๆ รู้ตัวเลยช่วงนี้สภาพร่างกายไม่ไหว
ตื่นไปทำงานได้ทุกวันก้อดีแล้ว อยากจะลาพักผ่อนจิงๆ
ที่ยวทั้งป่วยๆ คอเจ็บ หม่ำๆ ไรก้อไม่อร่อย แป๊ะไว้ก่อนดีกว่าเนอะ
Voucher ใช้ได้ถึงเดือนสิงหาแนะ ช่วงนี้เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลบ่อยมากๆ
เป็นอะไรกันหนอ ป่วย เซ็ง เศร้า เหงาจิต ดีจิงๆ ชีวิตช้านน
บ่นมาซะยาว เมื่อวานเปิดกล่องรูปนั่งหาของเจอรูปสมัยอายุ 15 อิอิ
ช่วงนั้นน่าจะอยู่ มอสี่ได้มั้ง กะลังเกือบๆจะเปงสาว เหอๆๆ
เดชะบุญลองไปสอบ AFS กะเค้าดู หุหุ ดันสอบได้ซะงั้น ตอนแรกกะไม่ไป
กลัวคิดถึงบ้าน คิดถึงปะป๊า มามี้ โอ๊ยสารพัด ตามประสาลูกคนเดียว
แต่ปะป๊าบอกว่าไหนก้อสอบได้ ไปๆเหอะ ไปเอาประสบกราณ์ อะจ้า
ไปก้อไป ไปแบบงงๆ ดีนะที่มีเพื่อนๆที่ไปเมืองเดียวกันเป็นสาวๆหมดเลย
เลยแบบว่าซี้กันเร็วมากๆ ไหนๆก้อเจอรูปแระ สแกนเอามาเก็บไว้ด่วน
เพราะรูปส่วนใหญ่อยู่ที่บ้านหมดเลยหลุดมานี่ได้ไงไม่รู้ ฝากไดไว้เลยเนอะ

ห้องนอนของหนูจัมพ์ เป็นส่วนที่ชอบที่สุดแระในบ้าน
เชื่อมั้ยคะว่า ในตู้เสื้อผ้าอะลิ้นชักใต้ตู้เต็มไปด้วยเสบียง ก๊ากกก
ดึกๆ หิวๆก้อไม่ต้องออกไปไหน พอดิบพอดีอยู่ในนี้นี่แหละ

หน้าบ้าน ดูหุ่นอันกลม ถึกบึกบึน กรี๊ดดดด
ขอเมาส์ว่า ก่อนไปน้ำหนัก 38 กก กลับมาปุ๊บบ เกือบๆ 50 โล
มานมาจากไหน ที่ได ตามร้านขนมแน่ๆ ที่แน่ๆ TimTam วันละห่อ

รูปนี้น่าจะไปเยี่ยมฟราม์ไหนสักที่ น่าจะใช่แหละถ้าจำไม่ผิด

อันนี้น่าจะแถว Geelong ระหว่างทางไป Great Ocean Road

Wild Life Park อยากจะหม่ำจิงโจ้ ตัวมันใหญ่ดี

เก๋ไก๋เกิ้นน นุ่งซิ่นไปช๊อปปิ้ง ทำไงได้ขี้เกียจเปลี่ยน
จำได้เลยว่าวันนั้นมีงาน International Lunch ต้องใส่ชุดไทย

ไกลเกิ้นน ตกลงคนถ่ายนี่เอาวิวใช่ปะ คนไม่สน แหมๆๆ
มีติดมาแค่นี้เอง เศร้าเนอะ กลับบ้านค่อยค้นแล้วมาสแกนเก็บไว้
เมื่อก่อนมีแต่กล้องฟิมล์ยังไม่มีดิจิมอล อารมณ์เสีย นี่ 8 ปีผ่านไป
ยังคงติดต่อกับ Host และเพื่อนๆที่โน้น เค้าก้อมาเมืองไทยทุกปี
ถือเปงช่วงเวลาดีๆที่เกิดขึ้นในชีวิต แถมเพื่อนๆก้อมากองกันอยู่เอแบค
เออดีจิง หนีกันไม่พ้น ทุกวันนี้ยังมีเมลหา Host ที่โน้น
เค้าก้อชวนๆๆ ให้กลับไปเที่ยวหรือไปเรียนต่อ เรียกกลับไปอยู่ด้วย
ดีเนอะ รักหนูจัมพ์กันจิงๆ สมัยอยู่โน้นหนูจัมพฺเปงมือวางอันดับ 1
ในการทำอาหารไทย แม่เจ้าเว้ยย ไม่เชื่อใช่มั้ยละ อิ้ว อิ้ว
ไม่เชื่อก้อต้องเชื่อละคะ ติดใจกันเปงทิวแถววว เมนูไข่ตุ๋นกะต้มยำกุ้งทีด็ด
อิอิ เป็นช่วงเวลาที่สนุกมากๆ ต้องขอบคุณ คุณพ่อคะที่สนับสนุนให้ไป
แรกๆนี่ร้องไห้เลย คิดถึงบ้านจัด อยู่ๆไปพอจะกลับร้องไห้ไม่อยากกลับ
คุณพ่อเขียน จม มาหาปิดอ่านปุ๊ปน้ำตาท่วมคะ ซึ้งจัดเปงแบบนี้ประจำ
ห่างๆกันแบบนี้ ทำให้รู้ว่าคุณพ่อกะคุณแม่นี่รักหนูจัมพ์ม๊ากมาก
ทุกวันนี้บางที เหงาๆก้อเอา จม. คุณพ่อมานั่งอ่าน อ่านแล้วซึ้ง หายเหงาได้บ้าง
เล่ามาซะยาวเลยเนอะ เบื่อกันหรือยังคะ ถ้าเริ่มเขียนไดตั้งแต่ตอนนั้น
คงมีเรื่องฮาๆบันทึกไว้เยอะ ตอนนี้ก้อจำได้บ้าง ลืมๆไปบ้างแล้วก้อมีคะ
ได้เวลาแระคะ ไปพักผ่อนนอนหลับดีกว่า พรุ่งนี้ทำงานแต่เช้า
ฝันดี ฝันหวานนะคะ คิดถึงเหมือนเดิมคะ แล้วจะแวะไปทักทายจ้า
.............................................................
ปล. หัวหิน อยากไปจิงๆนะ แต่งร่างกายไม่อำนวย
ปล. ทอลซิลจ๋า อักเสบจนเหนื่อยหรือยัง เหนื่อยเหอะนะ เลิกอักเสบซะที
By แม่ค้าขนมญี่ปุ่น